"Nauczycielka muzyki" Janice Y. K. Lee

Nauczycielka muzyki to książka, która przenosi nas w świat blichtru i bogactwa wyższych sfer multinarodowego Hongkongu z okresu II wojny światowej.
Akcja powieści Janice Y. K. Lee toczy się w dwóch ramach czasowych połączonych ze sobą postacią Anglika Willa Truesdale’a. Okres przed i w trakcie wojny należy do miejscowej piękności Trudy o egzotycznych korzeniach, w której Will się zakochuje. Okres powojenny należy do Claire, nie wyrafinowanej prostolinijnej Angielki, która podejmuje pracę jako nauczycielka muzyki u jednego z miejscowych bogaczy. Obie historie przeplatają się ze sobą, a traumatyczne wspomnienia Willa nie dając mu spokoju, wpływają na jego relację z Claire. Ona też, z początku nieświadomie, daje się wciągnąć w tę trudną przeszłość swojego kochanka.

Nauczycielka muzyki to intrygująca książka, w której przejścia czasowe są tak płynne, jak powietrze w Hongkongu. Opisy autorki pozwalają wczuć się atmosferę tego jakże egzotycznego dla nas miasta i uwierzyć w opowiadaną przez nią historię, gdzie wojna odciska na ludziach najcięższe piętno i budzi najgorsze instynkty. Ja uwierzyłam.


Moja ocena: 6/10

Tytuł: Nauczycielka muzyki
Tytuł oryginalny: The Piano Teacher
Autor: Janice Y. K. Lee
Ilość stron: 416
Wydawnictwo: Albatros, Warszawa 2010

"Ale jestem skomplikowany..."

Kino Nowej Zelandii nie należy do tych najpopularniejszych, zwłaszcza kiedy nie reżyseruje Jane Campion czy Peter Jackson.
A kino tworzone przez rdzennych mieszkańców tej zielonej wyspy nadal uważane jest za co najmniej egzotyczne. Film Orzeł kontra rekin to niesamowita perełka, która powinna zachęcić wszystkich do odkrywania nowozelandzkiego kina.

Reżyserem jest Taika Waititi, twórca Maoryskiego pochodzenia, który stworzył bardzo zabawną i ciepłą historię. Bohaterami są Lily (Loren Horsley) i Jarrod (Jemaine Clement), dwoje outsiderów, którzy pewnego wieczora spotykają się na imprezie: on przebrany za orła, ona za rekina. Nie zdają sobie sprawy, że to spotkanie wywróci im życie do góry nogami. I jeszcze paru innym osobom...

Orzeł kontra rekin to film bardzo pozytywny, który pod przykrywką czasem dziwacznych i zabawnych sytuacji skrywa głęboką życiową mądrość. A czego ona dotyczy? Przekonajcie się sami!

Z miłością w tle...

Już w piątek otrzymałam przesyłkę z mojej pierwszej książkowej wymianki. Niespodziankę przygotowała jolajka.

Zawartość paczki urzekła mnie całkowicie. Książki przeczytam z wielkim zainteresowaniem, szczególnie Węzeł Leto.
W kopercie znalazłam także herbatki o przeróżnych smakach, czekoladę do picia (pycha!), cukierki, które od razu zostały spałaszowane, piękną ręcznie robioną kartkę i niesamowite zakładki.

Moja paczka też już wywędrowała do Joli.Mam nadzieje, że spodoba jej się zawartość.

A ja już nie mogę doczekać się kolejnej książkowej wymiany!

Oto moje skarby:

"Nie czas płonąć jaśminom, gdy kradną róże"

Niestety nie spodobała mi się ta książka. Sięgnęłam po nią z wielkim zainteresowaniem, bo była to moja nagroda z wygrywajki zorganizowanej przez Prowincjonalną nauczycielkę, a twórczość Anny Łaciny nie była mi znana, ale już po pierwszych stronach myślałam, że nie dotrwam do końca.

Kradzione róże opowiadają o losach dwóch sióstr, które całkiem odmiennie spędzają wakacje. Jaśmina wyjeżdża na wyprawę do Grecji z paczką znajomych, a Róża jak co roku udaje się na pielgrzymkę do Częstochowy. Róża poznaje tajemniczego chłopaka, z którym postanawia wybrać się w morderczą, jak się później okaże, trasę po całej Polsce. Żadna z nich nie spodziewa się, że te wakacje odmienią ich życie.

Historia Róży bardziej mi przypadła do gustu, gdyż była tam jakaś tajemnica, napięcie i oczekiwanie, co z tego wyniknie. Jednak przemyślenia i rozterki jej starszej siostry Jaśminy, bardzo mnie irytowały. Książka na pewno może być przestrogą dla rodziców i nastolatków, że nie każdemu można ufać, że najważniejsza jest rodzina, małżeństwo itd., ale jako powieść dla szerszej publiczności kompletnie się nie sprawdza. Jeżeli nie jesteś nastolatkiem albo rodzicem, tylko gdzieś pomiędzy Kradzione róże nie są dla ciebie. Łacina za moralizatorsko podeszła do sprawy, wciskając gdzie nie gdzie lekcje religii.Dobrnęłam do końca, ale uważam, że nic by się nie stało, gdybym przerwała czytanie już na samym początku.

Na koniec dwa intrygujące opisy z książki:
"Miał minę jak pies, który samodzielnie wytropił zająca..."

"Pociąg wlókł się, jakby ciągnęły go ślimaki..."

Moja ocena: 3/10

Tytuł: Kradzione róże

Autor: Anna Łacina

Ilość stron: 345

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia, Warszawa 2010

Temple Grandin

Jako miłośniczka zwierząt nie mogłam przegapić biografii bardzo niezwykłej kobiety, która dla zwierząt zrobiła wiele dobrego. Temple Grandin, kobieta z autyzmem, a jednocześnie profesor na uniwersytecie i autorka wielu książek, przeszła bardzo trudna drogę. Film w reżyserii Micka Johnsona z brawurową Claire Danes jako Grandin, ukazuje historię kobiety, która wbrew chorobie, stereotypom i zwykłej ludzkiej podłości, osiąga zamierzone cele i spełnia marzenia. Obdarzona niesamowitym umysłem, pełna determinacji przekonuje farmerów i hodowców jak ważne jest humanitarne traktowanie zwierząt, szczególnie krów. Jej obserwacje dotyczące autyzmu zmieniły postrzeganie tej choroby i znacznie usprawniły leczenie osób nią dotkniętych.
Film niesamowicie inspiruje, dodaje energii i chęci do życia. Polecam!

Na informację o filmie Temple Grandin natknęłam się na blogu Prowincjonalnej nauczycielki. Dziękuję!

Wyzwanie czytelnicze: Z półki

Podjęłam się swojego pierwszego wyzwania czytelniczego zaaranżowanego przez Wrota Wyobraźni. Akcja zatytułowana jest "Z półki" i ma na celu propagowanie czytania własnych książek, które już od dawna na nas czekają, właśnie na półce. Z czterech poziomów, gdzie 4 poziom jest tym najtrudniejszym, wybrałam poziom 3, czyli decyduję się na przeczytanie od 11 do 15 książek do końca 2012 roku. Wiem, że będzie to trudne wyzwanie, bo książki na półkach się piętrzą, a my cały czas chcemy kupować nowe. Trzymajcie kciuki!

A oto lista książek, które mam zamiar w końcu zdjąć "z półki":

1. Targowisko próżności W.M. Thackeray
2. Mansfield Park Jane Austen
3. Unfinished Tales J.R.R. Tolkien
4. Cider with Rosie Laurie Lee
   
5. The Complete Saki
   
6. Buszujący w zbożu J.D. Salinger
   
7. Jacob's Room Virginia Woolf
8. Antonina Eugenia Tur
9. Karpentaria Alexis Wright
10. Sula Toni Morrison
11. Białe noce Elwood Reid
12. Krzesło do krępowania Kathryn Harrison
13. Kanada pachnąca żywicą Arkady Fiedler
14. Wyspa Victoria Hislop
15. Myths and legends of the Celts James MacKillop

Akurat 15! :)

Jak wychować dziecko, psa, kota... i faceta

Przyznam od razu: ta książka mnie nie powaliła. A szkoda, bo spodziewałam się czegoś więcej po pani Sumińskiej i pani Krzywickiej. Oczywiście obie panie jako ekspertki w swoich dziedzinach, dają trafne i życiowe rady, ale całościowo książka wypada słabo. Jest w niej spora dawka humoru i dystansu do świata, ale podczas czytania miałam wrażenie, że powstała jakoś tak "na szybko". Zebrały się trzy babki i przez kilka dni, gadają o tym, co im ślina na język przyniesie.
Mamy po trochu o wszystkim: o zwierzętach, dzieciach i facetach.
Ale w gruncie rzeczy o wszystkim i o niczym.


Moja ocena: 4/10

Tytuł: Jak wychować dziecko, psa, kota i... faceta
Autor: Dorota Sumińska, Dorota Krzywicka, Irena A. Stanisławska
Ilość stron: 326
Wydawnictwo: Literackie, Kraków 2011

Daj mi minutkę...

"Nie mam czasu", "czas to pieniądz", "daj mi minutkę", "nie marnuj mojego czasu". Często tak mówimy, bo każdy z nas wie, jak cenny jest czas. Ale jakby wyglądał nasz świat, gdyby te wypowiedzi potraktować dosłownie. O tym właśnie opowiada najnowszy film Andrew Niccola.
Will Salas (Justin Timberlake) ratuje życie pewnemu bogaczowi, a ten w zamian za pomoc daje mu niesamowity prezent: całe 100 lat życia do wykorzystania. W świecie, gdzie czas jest najwyższą walutą taka sytuacja od razu jest podejrzana i Will musi stawić czoła Strażnikowi Czasu (świetny, jak zwykle, Cillian Murphy).
Film Wyścig z czasem porusza ciekawe kwestie związane z pojęciem czasu, ale nie pozostaje niczym więcej, niż filmem akcji, o którym zapomina się po skończonym seansie.

Jednak może warto zwrócić uwagę, jak korzystamy ze swojego czasu i czy często nie jest to czas zmarnowany. Jakby to powiedział Gandalf: All you have to decide is what to do with the time that is given to you.

Postrach nocy

Colin Farrell. Mam problem z tym panem. Uważam, że jest dobrym aktorem, ale większość filmów, w których występuje to kompletne klapy. Tak było z Aleksandrem Olivera Stone'a, tak było z Ondine Neila Jordana, czy z Niepokonanymi Petera Weira. On grał świetnie, ale jakoś filmy przeszły bez echa. Lista na tych trzech tytułach się nie kończy, a można dodać kolejny, czyli Postrach nocy.

Banalna historia, banalny film. Kolejny w stylu "wampiry są wśród nas!". Farrell wciela się właśnie w jednego z tych "strasznych" stworów, wampira Jerry'ego ("Co to za imię dla wampira!"), a pełen wigoru nastolatek ze swoja piękną dziewczyną muszą go pokonać. Banał, banał, banał...

Remake filmu Fright Night z 1985 wypada blado i sztucznie przy swoim oryginale, który zapewne w tamtych latach był choć trochę straszny, a natężenie wampirów w kinie na metr kwadratowy nie przekraczało dopuszczalnego limitu.

Szkoda Farrella, który takimi filmami może zepsuć sobie reputację.

Święta, Święta...

Wesołych Świąt Bożego Narodzenia, aby przyniosły spokój,
wypoczynek i czas na sięgnięcie po wymarzona książkę.

Aby Nowy Rok był lepszy od poprzedniego,
przyniósł same pozytywne zmiany,
a każdy odnalazł w sobie siłę na spełnianie swoich marzeń.