Valhalla. Mroczny wojownik

Pewne dzieła potrzebują bibliografii. Nie mają sensu dla przeciętnego widza, który pozbawiony jest odnośników do szerszego spectrum dzieła. Takie filmy nie są łatwe w odbiorze, bo brak kontekstu  czyni widza biernym obserwatorem zdanym całkowicie na wizje reżysera. Tak jest w przypadku filmu Nicolasa Windinga Refna Valhalla. Mroczny wojownik.

Głównym bohaterem jest mężczyzna (Mads Mikkelsen) trzymany w klatce, z której wypuszczany jest tylko na krwawe walki, w których brutalnie pokonuje swoich przeciwników. Jest więźniem wrogiego plemienia, ale kim jest i skąd pochodzi, tego nie wiemy. Udaje mu się nawiązać więź z małym chłopcem, który przynosi mu jedzenie. Kiedy w końcu udaje mu się uciec, chłopiec staje się jego przewodnikiem i zaczyna nazywać Jednookim. Na swojej drodze spotykają grupę chrześcijan, którzy chcą dotrzeć do Jerozolimy. Chłopiec i Jednooki pomimo, że są poganami, przyłączają się do tej swoistej krucjaty.

Niestety, tyle wiem o tym filmie. Można przypuszczać, że Jednooki to ucieleśnienie Odyna, a cała krucjata to wyprawa ku odnalezieniu Walhalli.  Jednak bez kontekstu film jest po prostu dziwny. Mamy surowe krajobrazy, bezkres natury, błoto i krew. Wszystko to tworzy złowieszczą atmosferę grozy i tajemnicy. „Valhalla” to film mroczny i niepokojący, co uważam za jego wielki atut. Jednak po przeczytaniu różnych opinii na jego temat, nastawiłam się na skandynawską opowieść o walce dobra ze złem. Zamiast tego mamy enigmatyczną historię, ale o czym? Trudno powiedzieć.

Spodziewałam się czegoś całkiem innego po reżyserze Drive. Pomimo wszystko film warto zobaczyć, chociażby dla Madsa Mikkelsena oraz, żeby wyrobić sobie własną opinię. Ja się zawiodłam.

Moja ocena: 4/10

Tytuł: Valhalla. Mroczny wojownik
Tytuł oryginalny: Valhalla Rising
Reżyseria: Nicolas Windig Refn
Występują: Mads Mikkelsen, Maarten Stevenson
Czas trwania: 1:30
Premiera polska: 15.06.2012

Jak wychować dziecko, psa, kota... i faceta

Przyznam od razu: ta książka mnie nie powaliła. A szkoda, bo spodziewałam się czegoś więcej po pani Sumińskiej i pani Krzywickiej. Oczywiście obie panie jako ekspertki w swoich dziedzinach, dają trafne i życiowe rady, ale całościowo książka wypada słabo. Jest w niej spora dawka humoru i dystansu do świata, ale podczas czytania miałam wrażenie, że powstała jakoś tak "na szybko". Zebrały się trzy babki i przez kilka dni, gadają o tym, co im ślina na język przyniesie.
Mamy po trochu o wszystkim: o zwierzętach, dzieciach i facetach.
Ale w gruncie rzeczy o wszystkim i o niczym.


Moja ocena: 4/10

Tytuł: Jak wychować dziecko, psa, kota i... faceta
Autor: Dorota Sumińska, Dorota Krzywicka, Irena A. Stanisławska
Ilość stron: 326
Wydawnictwo: Literackie, Kraków 2011