Wielkanoc

Pomimo tego, że za oknem aura czysto Bożonarodzeniowa, mam nadzieję, że te Święta Wielkiej Nocy przyniosą wszystkim dużo ciepła, odpoczynku i radości!!!

"Dig me up from under what is covering..."

Przed Świętami nastrój powinien być coraz lepszy. U mnie od kilku dni jest odwrotnie. Do mojego dzisiejszego humoru idealnie pasuje utwór ponadczasowego Incubusa "Dig":

Może jutro będzie lepiej...

Filmowo: styczeń

Wiem, że już połowa marca za nami, jednak od teraz chciałabym co miesiąc robić filmowe podsumowanie. Od początku roku 2013 na blogu nie pojawiło się zbyt wiele recenzji filmowych  Nie dlatego, że nic przez ten czas nie obejrzałam, ale z różnych innych przyczyn, których już nie będę tu wymieniać. Moje oglądanie ma się dobrze, tylko z pisaniem gorzej. Dlatego, aby nic mi nie umknęło postanowiłam pod koniec każdego miesiąca zaproponować Wam tytuły, które obejrzałam i zawrzeć na blogu, chociaż krótką o nich opinię. Zaczynamy od stycznia.

Tytuł: Blue Valentine
Reżyseria: Derek Cianfrance
Występują: Ryan Gosling, Michelle Williams
Kalendarz: 04.01.2013

Moja ocena: 8/10

Kamera koncentruje się  tylko na dwóch głównych postaciach, które muszą na nowo odkryć swoje uczucie. Po wielu latach małżeństwa nie są już tymi samymi ludźmi, co na początku. Ich kłótnie przeplatają się z nostalgicznymi wspomnieniami z tego jak się poznali, jak wzięli ślub. Wtedy nic nie wskazywało na to, że ich miłość kiedykolwiek wygaśnie. Jednak kiedy każdy dzień zaczęła wypełniać rutyna, oboje tracą coś cennego.Tylko czy na pewno będą chcieli to odnaleźć?

Dla mnie film świetny ze wzruszającą rolą Ryana Goslinga.
                                                

Tytuł: Atlas chmur

Tytuł oryginalny: The Cloud Atlas

Reżyseria: Tom Tykwer, Lana Wachowski, Andy Wachowski

Występują: Tom Hanks, Halle Berry, Hugo Weaving, Hugh Grant

Kalendarz: 05.01.2013

Moja ocena: 4/10

Wielkie rozczarowanie! Z filmem Atlas chmur wiązałam duże nadzieje. Myślałam  że film Tykwera pokaże mi coś czego jeszcze nie widziałam w kinie, że to monumentalne dzieło zmieni jakoś moje postrzeganie świata. Podczas kampanii promocyjnej tyle się mówiło o jego przesłaniu, że to co robimy w przeszłości jest nieodłącznie związane z naszą przyszłością, że miłość może pokonać pokolenia i "oceany czasu", a jedno spojrzenie wystarczy  aby odnaleźć zagubionego przyjaciela. Ideały szczytne i przesłanie nie byle jakie, ale jak to wszystko odnaleźć w takim "dziele" jak "Atlas chmur. Nie mam pojęcia.

Wielki plus dla charakteryzatorów i dla aktorów niezwykłą różnorodność przedstawionych postaci.

 

Tytuł: Kronika

Tytuł oryginalny: The Chronicle

Reżyseria: Josh Trank

Występują: Dane DeHaan, Alex Russell, Michael B. Jordan
Kalendarz: 12.01.2013

Moja ocena: 2/10

Film o szkolnych kolegach, którzy zostali napromieniowani od tajemniczego znaleziska w lesie i od tamtej pory mogą latać i przesuwać rozmaite przedmioty. Pomysł może i ciekawy, ale bardzo słaba realizacja. Film ma charakter paradokumentu kręconego przez głównego bohatera, który jest tym najmniej popularnym z całej trójki.
Czy ta super moc pomoże mu uporać się ze wszystkimi problemami?
Trudno mi powiedzieć. Nie dotrwałam do końca.

Tytuł: Tożsamość

Tytuł oryginalny: Unknown

Reżyseria: Jaume Collet-Serra

Występują: Liam Neeson, Diane Kruger
Kalendarz: 12.01.2013

Moja ocena: 6/10

Dobre kino sensacyjne w stylu "do końca nie wiemy co się stanie". Reżyser od początku mozolnie buduje całą historię, aby w finale kompletnie nas zaskoczyć. Neeson jak zwykle świetny, ale dla mnie każdy film z nim jest wart obejrzenia. Kruger nareszcie pokazała coś więcej, niż piękną twarz Heleny Trojańskiej. Sam Berlin odgrywa w Tożsamości jedną z głównych ról. Można obejrzeć.

Tytuł: Hobbit. Niezwykła podróż
Tytuł oryginalny: Hobbit. An Unexpected Journey
Reżyseria: Peter Jackson
Występują: Martin Freeman, Ian McKellen, Richard Armitage
Kalendarz: 18.01.2013

Moja ocena: 7/10

Recenzja tutaj

Tytuł: 12 godzin

Tytuł oryginalny: Stolen

Reżyseria: Simon West

Występują: Nicolas Cage, Josh Lucas

Kalendarz: 19.01.2013

Moja ocena: 2/10

Film obejrzałam jedynie z czystej sympatii do pana Cage'a, a był dokładnie taki jak przewidywałam.

Podaruję sobie jakikolwiek komentarz.

Tytuł: Django

Tytuł oryginalny: Django Unchained

Reżyseria: Quentin Tarantino

Występują: Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio

Kalendarz: 25.01.2013

Moja ocena: 7/10

Django zaczęłam oglądać z pewnym niepokojem. Nie jestem wielką fanką Tarantino, chociaż cenię go za filmy z początku kariery, czyli Pulp fiction czy Wściekłe Psy. Jego późniejsza twórczość za nic nie trafiała w moją filmową wrażliwość, więc nie wiedziałam czego się spodziewać po Django. Jednak bardzo pozytywnie się zaskoczyłam. Od pierwszych minut filmu fabuła wciągnęła mnie bez reszty. Tarantino podjął jeden z wielu tematów, które jak cierń nadal tkwią w amerykańskiej świadomości, a mianowicie niewolnictwo. Temat niełatwy, a pewne granice mogą bardzo szybko zostać przekroczone. Tarantino jednak zachował umiar, a że ściany od czasu do czasu musza spłynąć krwią, to już inna historia. 

Zaskoczył mnie także Christoph Waltz, który wsławił się rolami psychopatycznych neurotyków, a w Django jest jednym z niewielu pozytywnych bohaterów, jeżeli nie powiedzieć, że jedynym.

Django to bardzo dobre, mocne kino.

"Jonathan Strange i pan Norrell" Susanna Clarke

Od zarania dziejów gatunek ludzki interesowało wszystko, co tajemnicze i magiczne. Jeżeli nie można było wyjaśnić jakiegoś zjawiska, ludzie od razu tłumaczyli to działaniem sił nadprzyrodzonych. Osoby trudniące się przyrządzaniem miłosnych eliksirów czy przepowiadaniem przeszłości nosiły miano wiedźmy, czarownika czy w końcu maga. Z ich rad korzystały całe plemiona czy wioski, a nawet wodzowie i królowie. Jednak w pewnym okresie ta „profesja” przestała cieszyć się należytym szacunkiem, a zwieńczeniem tej zmiany były liczne prześladowania, tortury oraz płonące stosy. Ale magii nie da się tak łatwo wykorzenić, ani o niej zapomnieć. A żaden kraj bardziej nie potrzebuje magii, niż Anglia podczas wojny z Napoleonem.

Dowódcom brakło już pomysłu na pokonanie francuskiej armii, więc rząd postanowił zaangażować do pomocy wielkiego angielskiego maga, Gilberta Norrella. Po kilku niezwykle udanych magicznych przedsięwzięciach pan Norrell mógł decydować o wszystkich działaniach z użyciem magii. Udowodniwszy swoją wyższość na innymi magami stworzył swego rodzaju monopol na praktykowanie rzucania zaklęć. Norrell jako rozsądny i zapobiegawczy jegomość od zawsze uważał, że magia teoretyczna ma przewagę na magią praktyczną, że magię należy studiować, a nie praktykować. Kierując się czysto egoistycznymi pobudkami wykupywał wszystkie dostępne magiczne księgi, tworząc w Hurtfew swoistą bibliotekę, do której żaden inny mag nie mógł mieć dostępu. Pan Norrell pragnął zatrzymać magię tylko dla siebie. Dopóki na jego drodze nie pojawił się młodszy mag, Jonathan Strange.

Porywczy i głodny wiedzy Strange w końcu został uczniem Norrella i jak to zwykle bywa w takim układzie, uczeń przerósł mistrza. Razem osiągnęli wiele, ale to decyzja o zaprzestaniu wspólnej działalności jeszcze bardziej skomplikowała sytuację magiczną w Anglii. Utworzyły się stronnictwa strandżystów i norelitów. Ci pierwsi wierzyli, że magia pochodzi od legendarnego Króla Kruków, Johna Uskglass’a. Norelici natomiast robili wszystko, aby te teorie obalić. Dwa wrogie obozy zaczęły uprzykrzać sobie życie, a wszystkiemu przyglądał się pewien niegodziwy elf „o włosach jak puch ostu”, czekając tylko na potknięcie któregoś z magów. Czy pomimo dzielących ich różnic Jonathan Strange i pan Norrell znaleźli sposób, aby się porozumieć i przywrócić porządek?

Nie powinno nikogo dziwić, że oprócz dwóch głównych bohaterów epicka powieść Clarke pełna jest rozmaitych postaci drugiego planu. Mamy Stephena Black’a, służącego sir Waltera Pole’a, rozdartego pomiędzy swoim pochodzeniem, a problematyczną pomocą dżentelmena „o włosach jak puch ostu”. Jest też Vinculus, szalony prorok, a do tego złodziej i obdartus. Drawlight i Lascalles- chciwi i egoistyczni „pomocnicy” Norrella. Moim osobistym faworytem jest Childermass, opanowany, dystyngowany, mag-samouk o tajemniczej, mrocznej przeszłości.

Na szczególną uwagę zasługują także postaci kobiece, które bezpośrednio na sobie odczuły działaniem magii. Zaklęcie rzucone przez Norrella na Lady Pole miało być dla niej wybawieniem, okazało się być jednak czymś znacznie gorszym- więzieniem bez szans na ucieczkę. Druga ofiarą magii została Arabella, żona Strange’a, zaniedbywana przez wiecznie zajętego czarami męża. Postaci tych kobiet są niezwykle ważne dla powieści, gdyż nadają akcji odpowiedni kierunek.

Fabuła toczy się nieśpiesznie, dzięki czemu czytelnik może w pełni delektować się stylem pani Clarke. Mnogość przypisów czasem zbija z tropu, ale nadaje powieści aurę autentyczności. Czytelnik powoli zatraca się w niesamowitym, ale też mrocznym świecie angielskiej magii. Clarke czasem przeraża, czasem bawi do łez, ale przede wszystkim przywołuje świat już dawno zapomniany. Każdy, kto chciałby go odwiedzić powinien sięgnąć po Jonathana Strange’a i pana Norrella.

Źródło zdjęcia: http://rousedtomediocrity.com/?tag=jonathan-strange-mr-norrell

Moja ocena: 8/10

Tytuł: Jonathan Strange i pan Norrell

Tytuł oryginalny: Jonathan Strange and Mr. Norrell

Autor: Susanna Clarke

Ilość stron: 780

Wydawnictwo: MAG, 2013

Za książkę serdecznie dziękuje Wydawnictwu MAG!